Proch i Królestwo

Proch przylepiony do stóp jest faktem. Twardym, materialnym dowodem przebytej drogi i jednocześnie świadectwem odrzucenia. W kapłańskiej samotni ten pył przybiera inne formy: jest osadem po spotkaniach, które nie przyniosły owocu, resztką po wysiłkach duszpasterskich zignorowanych przez tych, dla których były przeznaczone, goryczą po braterskiej rozmowie, która zamieniła się w festiwal wzajemnych oskarżeń. Ten proch osiada na sercu, tworząc warstwę zniechęcenia, która z czasem twardnieje w pancerz cynizmu lub, co gorsza, profesjonalnej obojętności.

To doświadczenie porażki, wpisane w samą strukturę misji, staje się naszym cichym, codziennym towarzyszem. Próbujemy je strząsnąć za pomocą aktywizmu, ucieczki w administrację, budowania materialnych „dzieł”, które mają poświadczyć naszą użyteczność. A jednak proch wraca, bo jest nieodłącznym elementem gleby, po której kazał nam iść Pan żniwa.

Strategia Baranka

Chrystus, posyłając siedemdziesięciu dwóch, nie wyposaża ich w strategię sukcesu, lecz w teologię misji. Greckie apostellō (ἀποστέλλω), użyte przez Łukasza, oznacza więcej niż zwykłe „wysłać”. To delegowanie z autorytetem Posyłającego, bycie Jego żywym przedłużeniem. Tożsamość ucznia nie jest więc autonomiczna; jest całkowicie relacyjna, zdefiniowana przez Tego, który go posłał. Dlatego właśnie ekwipunek jest zredukowany do zera: bez trzosa (βαλάντιον), torby (πήρα), sandałów (ὑποδήματα). Nie jest to romantyczna pochwała ubóstwa, lecz twardy, strategiczny wymóg. Brak zabezpieczeń materialnych zmusza apostoła do oparcia się wyłącznie na mocy Tego, który go posyła, i na prowidencjalnej gościnności tych, do których idzie. Nasza skuteczność nie leży w naszych zasobach, ale w naszej bezbronności.

Punktem krytycznym jest jednak instrukcja na wypadek odrzucenia. Gest strząśnięcia prochu (ton koniorton… apotinassomen) jest publicznym, prorockim aktem świadczącym o zamknięciu serc. Nie jest to wyraz osobistej urazy czy duszpasterskiej porażki. To liturgiczny akt stwierdzający fakt: Królestwo Boże przybliżyło się, lecz nie zostało przyjęte. Kluczowe jest następujące zaraz po tym zdanie: „Wszakże to wiedzcie, że bliskie jest królestwo Boże”. Sukcesem misji nie jest pozytywna odpowiedź, lecz sam fakt wiernego ogłoszenia bliskości Królestwa. Jego nadejście jest obiektywnym wydarzeniem, niezależnym od ludzkiej recepcji. To wyzwala nas z tyranii statystyk i presji popularności.

Terytorium misyjne w zakrystii

Współczesne „wilki” to nie tylko agresywny sekularyzm. To także subtelna polaryzacja w prezbiterium, która czyni z brata ideologicznego wroga. To logika menedżerska, która wkrada się do parafii i każe nam myśleć w kategoriach produktu, marketingu i zysku. To wreszcie wilk acedii, duchowego znużenia, który szepcze, że nasza ofiara jest bezsensowna, a modlitwa jałowa. Wobec tych wilków jesteśmy posłani jako baranki, których jedyną siłą jest bezbronność i wierność Posyłającemu. Każda próba budowania własnych zabezpieczeń – intelektualnej arogancji, klerykalnej władzy, finansowej niezależności – jest zdradą mandatu z dzisiejszej Ewangelii.

Święta Teresa od Dzieciątka Jezus, której wspomnienie dziś obchodzimy, nigdy nie opuściła murów Karmelu, a została ogłoszona Patronką Misji. To nie przypadek, lecz dogłębne zrozumienie natury posłannictwa. Jej „mała droga” jest niczym innym jak radykalnym przełożeniem logiki Łukasza na życie wewnętrzne. Teresa zrozumiała, że skuteczność misyjna Kościoła nie zależy od wielkich dzieł, ale od miłości wpompowanej w akty pozbawione jakiegokolwiek zewnętrznego znaczenia. Jej terytorium misyjnym była jej własna wspólnota, jej własna ciemna noc wiary, w której, jak Hiob, trwała przy niewidzialnym Wybawcy. Ona strząsała z siebie proch pokusy wielkości i skuteczności, by przyjąć logikę bycia „bezużytecznym sługą”, którego jedyną wartością jest miłość do Pana. To ona uczy nas, kapłanów, że najdalsze misje zaczynają się od wierności w czterech ścianach naszego pokoju i w relacjach z najbliższymi braćmi.

Wrócić do Posyłającego

Nasza tożsamość nie jest definiowana przez przyjęcie lub odrzucenie, na jakie napotykamy, lecz wyłącznie przez fakt bycia posłanym. Ostatecznym celem misji nie jest nawrócenie miasta, ale powrót do Chrystusa i zdanie Mu sprawy z wierności. Strząśnij więc proch cudzych oczekiwań i idź.

Źródło czytań: brewiarz.pl

Zdjęcia: Thomas Oxford, Phillip Flores — via Unsplash