W polskim języku obserwuje się tendencję do unikania poprawnej odmiany nazw własnych, zarówno geograficznych, jak i nazwisk. Zjawisko to jest poddawane refleksji w kontekście dbałości o kulturę języka.

Zwraca się uwagę, że zgodnie z zasadami gramatyki polskiej, nazwy miejscowe, takie jak "Suchy Las", powinny być odmieniane w zależności od kontekstu. Poprawne formy to między innymi "do Suchego Lasu", "w Suchym Lesie" czy "z Suchego Lasu", a nie nieodmieniona forma "W Suchy Las".

Podkreśla się, że ta "obawa przed odmianą" nazw własnych jest stosunkowo nowym zjawiskiem. Apeluje się o powrót do pełnego stosowania reguł językowych, aby chronić bogactwo i poprawność polszczyzny, wskazując, że odmiana jest jej integralną częścią.