Kamień i pragnienie

Kamień. Sześć stągwi z kamienia, przeznaczonych do rytualnych oczyszczeń. Materia zimna, pusta, twarda, czekająca na wodę, która zmyje brud podróży, kurz codzienności. Ten sam kamień osadza się w arteriach kapłańskiego serca po latach służby. Stajemy się naczyniami funkcjonalnymi, przeznaczonymi do obrzędów, podczas gdy w środku narasta pustka. Wino się skończyło. Nie wino spektakularnych sukcesów, bo tego rzadko kiedy mieliśmy w nadmiarze, ale wino cichej, wewnętrznej radości z bycia Jego, wino sensu w powtarzalnych czynnościach, wino braterskiej komunii, która nie jest tylko kurtuazyjnym spotkaniem. Zostaje kamienna struktura obowiązku i cicha panika, że nikt, nawet Matka, nie zauważy, że nie mamy już czym obdarować weselników.

Τί ἐμοὶ καὶ σοί, γύναι;

Odpowiedź Jezusa skierowana do Matki – „Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto?” – to nie jest, jak chce sentymentalna pobożność, wyraz zniecierpliwienia czy synowskiej impertynencji. Greckie Τί ἐμοὶ καὶ σοί, γύναι; (Ti emoi kai soi, gýnai?) to semicki idiom oznaczający głębokie rozgraniczenie sfer działania, misji i autorytetu. To formalne, niemal teologiczne zdystansowanie: „Mamy inne zadania do wypełnienia, inny horyzont”. Chrystus wskazuje na swoją „godzinę” – hōra – która w Ewangelii Janowej jest technicznym terminem oznaczającym Jego Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie. Wesele w Kanie to nie jest jeszcze ta godzina. To nie jest ten moment.

A jednak, paradoksalnie, to właśnie interwencja Niewiasty – nazwanej tak nie z braku szacunku, lecz w nawiązaniu do Niewiasty z Protoewangelii (Rdz 3,15) – przyspiesza objawienie chwały. Maryja nie dyskutuje, nie tłumaczy, nie prosi ponownie. Jej działanie jest czystym aktem wiary, który burzy logikę Boskiego harmonogramu. Zwraca się do sług z poleceniem, które jest echem Jej własnego fiat: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Nie wie, co powie. Nie wie, jak rozwiąże problem. Ufa Jego władzy, a nie swojemu zrozumieniu Jego planów. To Jej wiara otwiera przestrzeń dla cudu, który z ludzkiej perspektywy nie był konieczny, a z perspektywy Boskiej – przedwczesny.

Słudzy niepotrzebnego cudu

My jesteśmy tymi sługami. Każdego dnia napełniamy wodą kamienne stągwie biurokracji parafialnej, mediacji w skłóconych rodzinach, zebrań rad duszpasterskich, które grzęzną w jałowych dyskusjach. Napełniamy je wodą naszych powtarzalnych homilii, zmęczonych spowiedzi, samotnych brewiarzy. Czujemy się jak tryby w machinie produkującej rytualną wodę, podczas gdy świat pragnie wina. I pytamy w ciszy: gdzie jest cud? Gdzie objawienie Jego chwały w tym, co robimy? Odpowiedź przychodzi nie w spektakularnej interwencji, ale w spojrzeniu Innej.

Dziś w Polsce patrzymy na oblicze Tej, którą nazywamy Jasnogórską Panią. Oblicze pociemniałe, zranione, noszące blizny historii. To nie jest twarz porcelanowej lalki, ale twarz Matki, która stała pod krzyżem. Jej spojrzenie nie jest terapeutyczne. Ono jest wymagające. Ta sama Niewiasta z Kany patrzy na nasze puste stągwie i wypalone serca. Nie oferuje nam psychologicznego komfortu ani strategii na odzyskanie pasji. Mówi to samo, co sługom dwa tysiące lat temu: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. A On mówi: „Napełnijcie stągwie wodą”. Rób to, co do ciebie należy. Wlej w kamień obowiązku wodę swojej wierności, nawet jeśli jest bez smaku, bezbarwna i zimna. Wierność w tym, co wydaje się bezsensowne, jest przestrzenią, w której On dokonuje przemiany.

Posłuszeństwo pustki

Kryzys kapłańskiej tożsamości nie jest problemem do rozwiązania, lecz tajemnicą do przeżycia w posłuszeństwie. To nie my jesteśmy autorami cudu, lecz sługami, którzy mają dostarczyć materię – wodę naszej codziennej, szarej wierności wlanej w kamienne naczynia. Cud nie jest naszą odpowiedzialnością, ale napełnienie stągwi jest. Wracaj do kamienia.

Źródło czytań: brewiarz.pl

Zdjęcia: Jimmy Liu, Mike Erskine — via Unsplash