Brama Wschodnia

Brama, ta skierowana na wschód, jest zamknięta. Czeka na powrót chwały Pańskiej, na kavod YHWH, którego szum jest jak szum wielu wód. Ta materialna, kamienna brama z wizji Ezechiela staje się obrazem kapłańskiego serca, które po latach posługi często zamienia się w ufortyfikowany dziedziniec. Czekamy na powrót chwały, ale wznosimy mury obronne zrobione z rutyny, dystansu i profesjonalizmu, aby nikt nie zobaczył, że wewnątrz świątyni tron często stoi pusty. Pustka ta nie jest brakiem zajęć, lecz brakiem Jego obecności; cisza nie jest owocem kontemplacji, lecz rezultatem wyczerpania.

Ciężar autorytetu

„Na katedrze Mojżesza zasiedli…” (epi tēs Mōyseōs kathédras ekáthisan). Chrystus nie podważa samej katedry – urzędu nauczycielskiego, miejsca, z którego wykładane jest Prawo. Uznaje jego legitymność. To fundamentalny punkt wyjścia dla nas. Nasz urząd, nasza władza sakramentalna, nasza misja nauczania nie pochodzą z naszych kompetencji, charyzmy czy osobistej świętości. Pochodzą z Jego ustanowienia. Problem, który demaskuje Jezus, nie dotyczy więc ontologii urzędu, ale egzystencjalnej patologii tego, kto na nim zasiada. Faryzeusze oddzielili autorytet od życia, tworząc schizofreniczną duchowość, w której głoszone słowo nie ma żadnego ciężaru w ich własnym sumieniu.

Ciężary, które wiążą (desmeúousin phortía baréa), nie są samym Prawem Bożym, ale jego kazuistyczną, obciążającą interpretacją, która czyni je nieznośnym. To mechanizm każdej klerykalnej pychy: skomplikować drogę do Boga, by stać się niezbędnym przewodnikiem. To my ustalamy taryfy, my znamy skróty, my wydajemy certyfikaty. A Chrystus mówi o palcu, którego nie chcą przyłożyć. To nie jest obraz lenistwa, lecz odmowy solidarności. Odmawiają wejścia pod ciężar, który sami nakładają na innych, stawiając się ponad wspólnotą, a nie w niej. Zakaz przyjmowania tytułów Rabbi, Ojciec czy Mistrz nie jest drobiazgowym przepisem liturgicznym ani atakiem na sakramentalne ojcostwo. Jest radykalnym zerwaniem z logiką władzy jako dominacji. W nowej wspólnocie, którą tworzy, jedynym źródłem autorytetu jest synostwo wobec Ojca i braterstwo we wspólnym Mistrzu – Chrystusie. Każdy inny tytuł, jeśli ma być prawomocny, musi być tego synostwa i braterstwa wyrazem, a nie zaprzeczeniem.

Paradoks Królowej Służebnicy

Wspomnienie liturgiczne tego dnia, Królowej Polski, ale w Kościele powszechnym – Najświętszej Maryi Panny, Królowej, stanowi doskonały klucz hermeneutyczny do dzisiejszej Ewangelii. Królowanie Maryi jest antytezą faryzejskiej władzy. Jej tron nie jest zbudowany na publicznym uznaniu, zaszczytnych miejscach czy szerokich filakteriach. Jej korona została utkana z Jej fiat – z Jej radykalnego posłuszeństwa i przyjęcia roli ancilla Domini, Służebnicy Pańskiej. Ona jest Królową właśnie dlatego, że nigdy nie szukała niczego dla siebie. Jej autorytet nie płynie z zajmowanego stanowiska, ale z Jej całkowitego zjednoczenia z Synem. To jest wzór dla nas, bracia. Nasze kapłaństwo albo będzie miało smak służby Maryi, albo będzie miało odór faryzejskiej hipokryzji.

Każdy z nas zna pokusę budowania własnego królestwa: parafii jako prywatnego folwarku, ambony jako sceny, konfesjonału jako trybunału. Znamy też ból polaryzacji w prezbiterium, gdzie tworzą się frakcje, gdzie tytuły i stanowiska stają się walutą w grze o wpływy. Maryja, Królowa, pokazuje, że jedyna realna władza w Kościele rodzi się z klęczenia, z bycia u stóp krzyża, z trzymania w ramionach martwego Ciała Pana, a nie z zasiadania na eksponowanych krzesłach. Jej królowanie jest ciche, służebne, płodne. Jest to władza, która nie wiąże ciężarów, ale je rozwiązuje; nie oskarża, ale wstawia się za grzesznikami; nie buduje dystansu, ale tworzy dom.

Zejść z katedry

Problem nie leży w samej katedrze, którą dał nam Chrystus w dniu święceń, ale w naszej pysze, która zamienia ją w osobisty tron i twierdzę. Prawdziwa władza kapłańska objawia się nie wtedy, gdy przemawiamy z wysoka, ale gdy schodzimy na dół, by jak Chrystus umywać nogi, dotykać ran i brać na swoje ramiona ciężary innych. Autorytet nie jest pancerzem, lecz nagą raną, przez którą Bóg dotyka świata.

Źródło czytań: brewiarz.pl

Zdjęcia: Sung Jin Cho, Sam Balye — via Unsplash