Niedawne zdarzenie, w którym uczestniczyła siostrzenica autorki, stało się punktem wyjścia do głębszej refleksji nad postrzeganiem ról ciotek i wujków w rodzinie. Dziecko, z pełnym przekonaniem, wyraziło ulgę, że autorka nie jest wujkiem.

Zapytana o powód tej uwagi, siostrzenica spontanicznie wyjaśniła, że wujkowie mają w zwyczaju opowiadać żenujące dowcipy. Ta szczera obserwacja wywołała ogólne rozbawienie i skłoniła dzieci do natychmiastowego przypominania sobie przykładów "sucharów" zasłyszanych od znanych im wujków.

Prosta, dziecięca perspektywa na rodzinne relacje zainspirowała autorkę do zastanowienia się, w jaki sposób członkowie rodziny są postrzegani przez najmłodszych i jakie unikalne cechy oraz skojarzenia są przypisywane poszczególnym rolom, takim jak ciocia czy wujek.