W 1854 roku ulice Düsseldorfu stały się świadkiem procesji Bożego Ciała, która wywarła głębokie wrażenie na młodym norweskim artyście, Karlu Schillingu. Przybył on do miasta, aby malować, a uroczystość postrzegał początkowo głównie przez pryzmat swojej profesji.

Schillinga zafascynowały malownicze aspekty wydarzenia: światła, bogato zdobione baldachimy, kapłani w haftowanych złotem szatach oraz widok Najświętszego Sakramentu niesionego przez miasto. Skupiał się na obserwacji światła, kolorów i dynamiki tłumu, traktując procesję jako inspirujący motyw artystyczny.

To, co rozpoczęło się jako estetyczne doświadczenie, okazało się jednak mieć dla artysty znacznie głębsze znaczenie. Wydarzenie to, podczas którego Schilling miał stracić kapelusz, doprowadziło go do czegoś znacznie cenniejszego – odnalezienia wiary. Procesja Bożego Ciała w Düsseldorfie stała się punktem zwrotnym w jego życiu.