Patriarcha Eliasz Piotr Hoyek, maronicki patriarcha Antiochii, zapisał się w historii jako duchowny, który podczas I wojny światowej niósł pomoc głodującym mieszkańcom Libanu – bez względu na ich wyznanie. Działał w czasach, gdy region zmagał się z tragicznym niedoborem żywności i humanitarną katastrofą.

Jego postawa opierała się na przekonaniu, że wiara nie może dzielić ludzi w obliczu cierpienia. Znane są jego słowa: „moją religią jest islam dla muzułmanów i chrześcijaństwo dla chrześcijan, ale moją sektą jest ludzkość”. Wyrażały one szacunek dla różnych tradycji religijnych przy jednoczesnym stawianiu dobra człowieka ponad podziałami.

W 1919 roku patriarcha Hoyek uczestniczył w Konferencji Pokojowej w Paryżu, gdzie skutecznie zabiegał o utworzenie Wielkiego Libanu jako suwerennego państwa. Jego działania dyplomatyczne przyczyniły się do ukształtowania politycznych granic regionu po upadku Imperium Osmańskiego.