Prolog

Wyobraźcie sobie scenę: Paweł staje przed trybunałem rzymskim. Żydzi oskarżają go o herezję. To jego moment krytyczny — może trafić do więzienia, stracić życie, misja legnie w gruzach. Paweł otwiera usta, by się bronić. A Gallio, prokonsul Achai, przerywa mu. Mówi: „Nie obchodzi mnie to. To wasze wewnętrzne sprawy religijne. Idźcie sobie”.

I wypędza oskarżycieli z sądu.

Bóg obiecał Pawłowi: „Nikt nie targnie się na ciebie”. I dotrzymał słowa. Ale nie przez cudowne otwarcie się nieba, nie przez anioła z mieczem ognistym. Przez cynicznego, znudzonego rzymskiego urzędnika, który nie chciał marnować czasu na żydowskie spory.

Gdzie tu jest Bóg? W politycznej obojętności poganina? W przypadku? W zbiegu okoliczności?

To jest pierwszy hak: Bóg działa często przez ludzi, którzy w Niego nie wierzą, którzy mają własne, często trywialne motywacje. Gallio nie uratował Pawła z miłości do Chrystusa. Urlopował go z nudów i arogancji. A jednak to wystarczyło.

EGZEGEZA

Zatrzymajmy się przy greckim słowie, które pada w Dziejach Apostolskich: „Gallio” to postać historyczna, potwierdzona w inskrypcjach delfickich. Był bratem Seneki Młodszego, filozofa stoickiego. Człowiek Oświecenia, intelektualista, który patrzył z góry na żydowskie i chrześcijańskie spory jako na prymitywne zabobony.

I to właśnie ten człowiek, ten pogański mędrzec, staje się narzędziem Bożej obietnicy.

Ale jest w tym fragmencie coś jeszcze bardziej niepokojącego. Czytamy: „A wszyscy Grecy, schwyciwszy przełożonego synagogi, Sostenesa, bili go przed sądem, lecz Galliona nic to nie obchodziło”.

Sostenes, przełożony synagogi, zostaje pobity na oczach rzymskiego urzędnika. A Gallio? Wzrusza ramionami. To nie jego sprawa. To wasze wewnętrzne porachunki.

I tu pojawia się kluczowe pytanie: Gdzie był Bóg, gdy bili Sostenesa? Dlaczego Paweł został ocalony, a Sostenes nie? Przecież obaj byli Żydami, obaj mieli coś wspólnego z Chrystusem.

Odpowiedź jest trudna: Bóg nie obiecał, że uratuje wszystkich. Obiecał, że uratuje misję. Paweł musiał żyć, bo miał do wykonania zadanie. Sostenes? Być może jego cierpienie stało się ziarnem, które później wydało owoc w Koryncie. Tradycja mówi, że Sostenes został później chrześcijaninem i towarzyszem Pawła.

Ale na tamten moment — Bóg milczał. I pozwolił, by sprawiedliwość rzymska była ślepa na przemoc.

To jest egzegeza, której nie znajdziecie w kazaniach o Bożej opatrzności: Bóg nie zawsze interweniuje, by powstrzymać zło. Czasem interweniuje tylko tyle, by misja mogła trwać dalej. Reszta? To nasze cierpienie, nasze pytania, nasza wiara pośród ciszy.

KONFRONTACJA

Żyjemy w 2026 roku. Świat, w którym przyszło nam wierzyć, jest właśnie taki jak Gallio: obojętny, cyniczny, znużony. „To wasze sprawy religijne — mówi współczesność. — Rozpatrzcie je sami. Ja nie chcę być sędzią”.

Kryzys samotności? Wasza sprawa. Lęk przed AI, które zabiera pracę i tożsamość? Sami to rozwiążcie. Wojny, ekologia, przebodźcowanie? Nie obchodzi mnie to.

Jako ludzie wiary, stoimy przed trybunałem świata z otwartymi ustami, gotowi do obrony. A świat mówi: „Nie interesuje mnie to. Idźcie sobie”.

To boli. Bo chcemy, żeby świat nas uznał. Żeby media mówiły o nas dobrze. Żeby politycy się do nas odnosili z szacunkiem. Żeby Gallio nas wysłuchał i przyznał nam rację.

A Bóg mówi: „Nie potrzebujesz jego uznania. Ja jestem z tobą. I nikt nie targnie się na ciebie — nie w sensie, że nie spotka cię krzywda, ale że nie zniszczą misji, którą ci powierzyłem”.

To jest konfrontacja z naszym pragnieniem bycia ważnym w oczach świata. Z naszym lękiem przed marginalizacją. Z naszym poczuciem, że jeśli świat nas nie słucha, to znaczy, że Bóg nas opuścił.

A przecież Gallio nie słuchał Pawła. Wypędził oskarżycieli, ale nie wysłuchał apostoła. I to było dokładnie to, czego Paweł potrzebował: nie uznania, ale wolności do dalszego głoszenia.

Pomyślcie o swoim życiu: ile razy chcieliście, żeby ktoś was wysłuchał, przyznał wam rację, potwierdził waszą wartość? A Bóg mówi: „Nie potrzebujesz tego. Ja jestem z tobą. Idź dalej”.

PUENTA

Bóg nie zawsze ratuje nas przed cierpieniem, ale zawsze ratuje misję — i to wystarczy, by iść dalej, nawet gdy Gallio wzrusza ramionami, a Sostenes pada pod ciosami.

Źródło czytań: brewiarz.pl